Ljud­ski um ima čud­nu sud­bi­nu: uznemiruju ga pi­ta­nja na koja se ne može oglušiti, jer mu ih po­sta­vlja sa­ma pri­ro­da uma, ali ko­ja on ipak ne mo­že riješiti, budući da ona pre­ma­šu­ju sva­ku moć ljud­sko­ga uma. Imma­nuel Kant ro­đen je 1724. go­di­ne i pri­pa­da za­čet­ni­ci­ma mo­der­ne fi­lo­zo­fi­je. U fi­lo­zo­fi­ji s nji­me po­či­nje novo razdoblje – Nje­mač­ka kla­sič­na fi­lo­zo­fi­ja (ili Nje­mač­ki kla­sič­ni ide­a­li­zam). Kan­to­va naj­po­zna­ti­ja dje­la su tri kri­ti­ke: Kri­ti­ka či­stoga uma, Kri­ti­ka prak­tič­nog uma i Kri­ti­ka mo­ći su­đe­nja. Ovim tri­ma kri­ti­ka­ma pri­pa­da­ju i tri osnov­na, jed­no­stav­na filozofska pitanja: Što mo­gu znati? Što tre­bam činiti? Če­mu se mogu nadati? Kant uvijek na­gla­ša­va kako pra­vo na mi­šlje­nje nije dovoljno, već kako se ono mo­ra­ is­ko­ri­sti­ti za stvaranje no­vih te­o­ri­ja i hi­po­te­za ko­je će ši­ri­ti na­še horizonte.